Ik begrijp mijn ouders

Misschien ken je dat gevoel, maar over de jaren is het me meer en meer beginnen opvallen dat ik precies ben zoals mijn vader - ok, geen exacte kloon, maar het valt me op dat ik dezelfde dingen doe en zeg als hij. En al doende versta ik hem beter, denk ik.

Zo delen we bijvoorbeeld een donker, soms cynisch, gevoel voor humor. Of de neiging om héél specifiek te willen zijn in waar bepaalde dingen moeten liggen, of juist absoluut niet mogen liggen. En we willen alles zelf doen. Koppig ook.

Maar net als hem ben ik ook een erg goede luisteraar, iemand die vaak inzichtelijke feedback geeft zonder te oordelen en het vermogen heeft om kalm te blijven wanneer een ander in crisis verkeert.

Ja, steeds vaker herken ik hem in mezelf. En ik vraag me dan af: ‘zou dit zijn wat hij doormaakte, zou dit zijn wat hij voelde en dacht toen hij zich zo gedroeg?’


Ik denk van wel, eigenlijk.

Zo delen we uitingen van irritatie bij half werk, iemand die iets niet doet of die het laat afweten (naar onze ervaring). Ik realiseer me nu dat die irritatie voor een groot stuk voortkomt uit de gedachte, de aanname dat ‘als ik het niet doe, dan zal niemand het doen - dus ik moet het wel doen.’ Dat is eenzaam en ik denk dat mijn vader zich vaak overwerkt moet gevoeld hebben.


De moraal van het verhaal:

Soms ontdek je wat je ouders doormaakten toen ze bepaalde dingen deden. Of wanneer ze het net nalieten iets te zeggen - ook al had je het zo hard nodig het te horen. Je leert je ouders beter kennen door op te merken dat je net als hen bent.

Je bent als hen in je gedrag, je gelaatsuitdrukkingen, in je gevoel voor humor, in wat je zegt en hoe je problemen aanpakt.
Jouw eigen emoties en gedachten op dat moment, je verlangens en verzuchtingen geven je een unieke inkijk in hun hoofd. Als je bereid bent hier aandacht voor te hebben, natuurlijk. :)



Zorg voor jezelf, denk aan elkaar. ❤️

TO-DO LISTS 🔍

Het is in de mode om het concept van een afvinklijstje op zijn kop te zetten en een lijstje te maken van WAT JE REEDS GEDAAN HEBT. Voelt goed, geeft je terecht het gevoel iets bereikt te hebben en je start met een succes, eerder dan met een tekort dat rechtgezet moet worden. Allemaal goed dus. 😁

Maar vandaag daagde het me dat zo’n reeds-gedaan-lijstje me totaal niet helpt te onthouden wat ik nu allemaal weer wil doen. Noch helpt het mijn taken te structureren. 😅

Ik hoor je al zeggen: Bojan, als je het je niet herinnert, is het vast niet ECHT belangrijk voor jou. Maar je hebt geen idee wat voor een wervelende chaos mijn brein is. 😵‍💫

Ik merk dat ik het beste functioneer - en me ook het beste voel - wanneer die wild vertakkende ideeën en dat kleurrijke bladerdek van fantasie ook wortels aan de grond heeft. Als een boom. Een droomboom. Zie, ik ben weer afgeleid. ;p

Zo’n to-do lijstje geeft stress, maar het aardt me ook, het geeft me de wortels die ik nodig heb.

Daarom probeerde ik dit: schrijf naast elk item op het lijstje hoe het afvinken ervan jouw wereld een BETERE plek maakt. In positieve woorden. Moeilijk, ik weet het. 🤷

Maar deze oefening doet wonderen. Het gevoel van overweldigd te zijn door een enorme berg vervelende klusjes, verandert in een handomdraai naar het gevoel dat je betekenisvol werk aan het verrichten bent. Wat een verademing! 😄

Enkele voorbeelden:

• 𝗔𝗳𝘄𝗮𝘀: ik heb een propere keuken waar ik blij van word, en ik kan vlot aan de slag gaan wanneer ik start met koken.

• 𝗦𝘁𝗼𝗳𝘇𝘂𝗶𝗴𝗲𝗻: het thuiskomen voelt fris en gezellig.

• 𝗔𝗱𝘃𝗼𝗰𝗮𝗱𝗼𝗽𝗹𝗮𝗻𝘁𝗲𝗻 𝗶𝗻 𝘃𝗲𝗿𝗮𝗻𝗱𝗮 𝘇𝗲𝘁𝘁𝗲𝗻: mijn planten krijgen meer licht, zullen gezonder zijn en de veranda oogt groener.

• 𝗕𝗲𝗹𝗮𝘀𝘁𝗶𝗻𝗴𝘀𝗮𝗮𝗻𝗴𝗶𝗳𝘁𝗲: ik kan op mijn twee oren slapen dit jaar, krijg misschien iets terug van de belastingen waarmee ik een leuk cadeau kan kopen, of nieuwe gordijnen (zie foto met zwarte kat 😉)

• …

Het positieve aanstippen gaat me eigenlijk best moeilijk af: ik ben geneigd te denken in rampen en ramppreventie…

Daarom nodig ik jou uit om jouw to-do lijstje hieronder te delen, als je wil. En er telkens bij te schrijven hoe het jouw wereld BETER maakt wanneer je dit kon afvinken, positief geformuleerd. 😁

Geniet van je zondag! <3

Ik ben aangekomen in dromenland - Melchior

 (hoe het begon)

De blauwe naald prikte door het droomveld en bloeide wijd open. De ijspiramide kwam tot stilstand en greep dampend naar de hemel onder het gouden zonlicht. Wat verderop ploegden enkele grondwalvissen duchtig door de donkere aarde. ‘Ik ben aangekomen in dromenland,’ mompelde Melchior.

Een wolk viert haar 16e verjaardag – Melchior

 

 (hoe het begon)

In de donkere woestijn, weggekropen tussen de blauwe muren van de piramide van ijs - ja, daar lig ik nu te dromen van een wereld in een wereld. Onder mij breekt oorlog uit, vuur en rookpluimen klauwen wanhopig naar de hemel, voor hulp. 


Maar hier gaat alles goed, hier in de Boom der Fantasie is het leven zonnig en fijn. De boomarmen zijn breed en het blad staat groen. Nee, vandaag hoef ik niet in mijn luchtballon te stappen, ik hoef de sterren geen bezoek te brengen en kan gewoon gaan haar het feest gaande tussen al dat groen - een wolk viert haar zestiende verjaardag. Of was het rook?

Melchior

Melchior, wat een naam voor een vrouw! En zij leeft in een droom in een droom.
 Ooit had Melchior een zoontje van wie ze zielsveel hield, Derrick. Maar zijn vader verdween met de noorderzon.

Melchior was eenzaam, oh zo eenzaam. En op een wanhopige nacht deed zij een wens onder de heldere sterrenhemel: ‘Ik zou echt alles doen voor nog één liefdevolle aanraking.’ 


‘Echt alles?’ vroeg een stem.


‘Ja, alles.’

‘Ik ga je de kus van je dromen geven, en alles zal veranderen. Blijf stilstaan.’


Ze kreeg die kus. Haar lippen zinderden met sterrenvuur. Het was prettig en warm, als een golf van de zuidelijke zee. En de wereld ging open voor haar. Alles was mogelijk, ze voelde zich zo geliefd!

Maar

 dat knetterende sterrenvuur werd warmer en warmer en… warmer. Duizenden vonkjes dansten in glazen naaldhakken over haar lippen. Hun dans zwol aan, haar lippen bloedden en haar borst stond in brand. Tot uiteindelijk het vuur Melchiors armen en het verste puntje van haar kleine teen bereikte.

Alles was niet voor niks. Melchior beheerst de kracht om dromen waar te maken. Haar verbeelding gleed als blijvende penseelstreken over het doek van de wereld. Elke gedachte veranderde de  wereld in iets betoverend en nieuw. Melchior verrichtte tal van mirakelen die haar beroemd maakten, in het hele koninkrijk en ver daar voorbij. Melchior de Dromer, noemden zij haar.

Zo bouwde zij het eerste wolkenpaleis, ze versloeg de Nacht of Donkere Koning en bracht de woestijn tot rust. En in al die geweldige opwinding verloor ze Derrick uit het oog, haar zoontje. ‘Als ik thuis ben, doe ik iets geweldig voor hem!’ suste ze zichzelf. Maar het was al te laat.

Telkens zij haar magie aansprak en weer een droom waarmaakte, trok de avond verder op over haar gezicht. De kleur op haar wangen trok weg en maakte plaats voor de nachthemel. Gloeiende vonkjes ontwaakten als late geboortevlekken en bij elke geboorte krijste ze van de pijn. Het sterrenvuur verslond haar vlees. Melchior voelde dat ze niet langer verder kon.

In een poging het vuur te doven trok ze zich terug in de woestijn waar het altijd nacht is. En met haar laatste gram wilskracht ontwierp ze een piramide van ijs, waarin de jonge vrouw zich neerlegde en afzonk in een droom, weg van de brandende pijn, naar een andere wereld.

Melchior koos voor een piramide van ijs zodat ze alles kon vastvriezen. Als niks nog veranderde, als zij een standbeeld voor de eeuwigheid werd, zou ook de pijn verstenen. En met elke koele aanraking van die blauwe muren zonk haar leed inderdaad steeds verder weg, tot slechts een dof, apathisch omhulsel overbleef. Niks hield Melchior nog tegen om op te stijgen naar die fantastische nieuwe droomwereld die net ontkiemt was. Weg van de echte wereld. Voor altijd.

En in die fantastische droomwereld was Melchior lange tijd gelukkig. De droom volgde haar grillen, net zoals dat het geval was geweest in de echte wereld. Ze beleefde avonturen en verrichtte heldendaden en de pijn bleef weg. Het was gelukzalig!

De jonge vrouw bracht er vele zorgeloze dagen door - of waren het eeuwen? Op een zonnige dag drong het tot haar door dat Derrick niet hier was. Ze had hem achtergelaten. Het besef greep haar bij de keel. Arme Derrick! Wat voor een moeder was zij?

Schuldgevoel zwart als een groeiende inktvlek drong binnen en vulde elke uithoek van Melchior’s panische geest. Algauw was de droomwereld geen droomwereld meer, maar een donkere nachtmerrie. Schaduwen, doornen en vreselijke taferelen; geselende zwepen en de eindeloze doodsrochel van een pasgeboren baby. Arrrrh.

Dit was nog erger dan de plek waarvan ze was weggevlucht. Wat nu?

Met de nood der wanhoop klom Melchior in de Boom der Fantasie, de laatste lentegroene reus in haar droomwereld. Zij klom hoger en hoger, ver weg van de verschrikkingen daar beneden, van het vuur en de rookpluimen die nu opstegen van haar voormalige wonderland.

Met takken en bladeren weefde zij een luchtballon, want dit was nog steeds een droomwereld. Melchior steeg op naar de hemel en keek neer op de woelende chaos.

Stilte.

Wanneer je zo ver boven je problemen zweeft en ze overschouwt als een sterrenreiziger, lijkt het allemaal zo erg niet. Details vervagen en patronen komen bloot te liggen. Dat is het geraamte van de wereld, van jouw wereld. En dat geraamte doet jou geen pijn, het vormt geen gevaar en is alleen een beetje bleek.

Je kan die botten met dezelfde koele interesse bestuderen als een wiskundige formule, of misschien de klinische blik van een ervaren chirurg. Melchior’s wereld werd een passieloze puzzel, een puzzel waar zij minder en minder haar hoofd over brak. Liever keek zij omhoog, nog verder omhoog, naar de eeuwige waarheden van de sterrenhemel.

Melchior’s leegte verdween achter de horizon, als slechts de schittering van een eenzame naald ergens in een donkere kamer. Maar welke kamer?

Wat een ochtend, player one!

 Van de ene 𝗱𝗿𝗼𝗼𝗺𝘄𝗲𝗿𝗲𝗹𝗱 in de andere. Het scherm springt open en de realiteit stroomt binnen als een ijskoude waterval. Verfrissend, denk ik, en laat het even stromen.

Piepjonge berkenblaadjes luiden het begin in van een nieuw jaar - de lente. En de zon strekt zich geeuwend uit over de velden - ochtend. Het begin van een nieuwe dag. Tijd om in te loggen, tijd om de ene simulatie in te ruilen voor de andere, in eenzame verbondenheid.

Mijn aandacht trilt als de naald van een kompas. Gevoelig voor het wel en wee van anderen, mijn noden misschien. Nu gegrepen door de magneet, het scherm, virtueel licht. Het is een ademloze verlossing. Verdoving. Afleiding en de illusie hard aan het werk te zijn voor een goede reden.

Ach, zou ik de enige zijn, vraag ik me af terwijl mijn bewustzijn haar vingers vasthaakt aan de rand van het scherm, bengelend boven de eindeloze diepte van het wereldwijde web. 𝘙𝘦𝘢𝘥𝘺 𝘱𝘭𝘢𝘺𝘦𝘳 𝘰𝘯𝘦!

Let's have a heart-to-heart, shall we?

Ever had that feeling of wanting to push back? Tipping the scales, straighten what has been bend?

I know I do. I get that sense I'm out of balance, people are out of balance, heck, the WORLD is out of balance. There is too much of one thing and not enough of it's opposite. So let's push back!

Yes, it is only natural to want to balance out the excess, natural to push back in the opposite direction when things have gone too far. It really is natural.

And it's wrong.

You might want to push back and become more loose when you know you're being too controlling. Or really want more generous when you've realized how stingy you are. Or maybe you should be more selfish, if you've noticed how much of yourself you sacrifice in the service of others.

Or grander: you try labour not repeat the mistakes of your upbringing, your education (or lack thereof). You are NOT going to be absent, aloof. You'll make sure your son, your daughter, feels heard and cared for, and never alone. The same won't happen to them!

Or on an even grander scale: as a society, as a culture we may have favored one group over another. So now we might push back and that group is given what they're owned, given an extra boost at the expense of another group.

But what I recently realized is that balancing doesn't come from that compensating push, not really. It comes from aiming at the middle, at doing the right thing, not the compensatory thing.

For example, I know I'm way too avoidant. I run away from problems, uncomfortable feelings and insights, in essence: I run from pain and discomfort.

Now, life, as you certainly know, involves a fair deal of pain and discomfort. It's kind off a package deal. A lot of friendship, interesting experiences… and pain. So I pushed back, pressed my face in the steaming pile of pain, as you would do with a young cat that has… graced your carpet, let us say.

And as with the cat: this approach doesn't really work. At best, it learns fearfully to only take a dump when you're not watching it. At worst, it starts fearing you, in general.

Then it dawned on me: running nor pushing is the way, but standing still and just letting happen what will happen. I don't have to seek out the pain and unpleasantness - those will come by themselves, unaided. But I welcome them and do not run.

𝗜𝗳 𝘆𝗼𝘂’𝘃𝗲 𝗴𝗼𝘁 𝗻𝗼𝘁𝗵𝗶𝗻𝗴 𝘁𝗼 𝗵𝗶𝗱𝗲, 𝘆𝗼𝘂’𝘃𝗲 𝗴𝗼𝘁 𝗮 𝗹𝗼𝘁 𝘁𝗼 𝗳𝗲𝗮𝗿!

[English below]

‘Wie niks te verstoppen heeft, hoeft ook niks te vrezen’ houdt geen steek, zelfs niet als het zou deelnemen aan een steekspel.



Kijk, stel dat je een douche staat te nemen in de rust en stilte van je badkamer. En plots gaat de deur open. Daar sta ik, met een camera gericht op jou en je kroonjuwelen (wie neemt er nu juwelen mee in de douche, maar da’s een andere zaak). En ik zeg tegen jou met een glimlach: ‘als je niks te vertoppen hebt, heb je ook niks te vrezen.’



Dit ietwat belachelijke voorbeeld demonstreert precies wat er mis is met deze uitspraak:


1) ik heb daar niks te zoeken

2) wie zegt dat ik te vertrouwen ben

3) IK HEB DAAR NIKS TE ZOEKEN, OK?



Dit soort informatie, dit soort kroonjuwelen, zijn niet voor het publiek… hoop ik. De reden dat ze verstopt zitten is niet omwille van een moreel falen, of omdat je probeert iets te verstoppen dat je aan het mispeuteren bent. Nee. Je verstopt het omdat ongewenst openbaren wat privé is schade berokkent - aan jou vooral. Wanneer intieme details uitlekken kan dat psychologische en sociale schade veroorzaken.



Anderzijds: hoe weet je dat ik, de fotograaf, wel te vertrouwen ben? Hoe weet je dat ik de beelden van je kroonjuwelen niet op de Darkweb ga verkopen? Dat ik niet mijn eigen voordeel in gedachten heb, los van wat dat voor jou wil zeggen? Of dat ik ze misschien zelfs tegen je kan gebruiken?



Elke gelijkenis met bestaande overheden of mediaplatformen is louter toeval… toch?



_
ENGLISH

"If you have nothing to hide, you have nothing to fear" doesn't hold water even if it were to participate in a swimming competion.



Look, suppose you are taking a shower in the peace and quiet of your bathroom. And suddenly the door opens. There I am, with a camera pointed at you and your crown jewels (who takes jewels in the shower, but that's another matter). And I say to you with a smile, “if you have nothing to hide, you have nothing to fear.'



This somewhat ridiculous example demonstrates exactly what is wrong with this statement:


1) It's not my business to be there

2) who says I can be trusted?

3) IT'S NOT MY BUSINESS TO BE THERE, OK?



This kind of information, these kind of crown jewels, are not for the public ... I hope. The reason they're hidden is not because of a moral failing, or because you're trying to hide something that you've done wrong. No. You are hiding it because unwanted revelation of what is private causes harm - to you especially. When intimate details leak out, it can cause psychological and social damage.



On the other hand: how do you know that I, the photographer, can be trusted? How do you know that I won't sell the images of your crown jewels on the dark web? That I don't have my own benefit in mind, regardless of what that means for you? Or that I might even use them against you?



Any resemblance to existing governments or media platforms is mere coincidence... right?

Wat als wij slechts denken te leven?

Wat als wij eigenlijk allemaal al dood waren? Echt dood. En omdat we allemaal geloven dat we nog leven, 𝘭𝘪𝘫𝘬𝘵 het alsof we nog leven. Maar deze wereld is niets meer dan het product van ons losgekoppeld bewustzijn. Want zonder lichaam, zonder materiële wereld, neemt onze ervaring de vorm aan van onze overtuigingen, van wat we geloven. Inhoud volgt vorm.



Nu, wat als die verschillende losgekoppelde bewustzijnen ook in contact stonden met elkaar? Ze communiceren, en de wisselwerking van woorden kneedt elkanders opvattingen.

Na verloop van tijd ontkiemt de schijn van een objectieve werkelijkheid, een wereld die bestaat los van wat we geloven over die wereld. Een wereld die steunt op collectieve kennis, op epistemische consensus - met andere woorden: omdat veel mensen het geloven, 𝘪𝘴 het ook waar.



In zo’n wereld heeft het woord macht. In zo’n wereld heeft wie het goed kan uitleggen, wie overtuigend is, macht over hoe alles er uit ziet. En wat als dit nu eens geen gedachtenexperiment was, maar een allegorie?

Ja, wat als?

'VRIENDELIJK ZIJN KOST JE NIKS' - nee, niet waar!

Gisteren zat ik in de wachtzaal bij de psycholoog. En ik was niet alleen. Een gespannen dame, ik schat haar 40, hield haar handtas tegen zich aangeklemd alsof er elk moment iemand mee kon gaan lopen.

Ik glimlachte en vroeg beleefd: 'kan jij even op mijn rugzak letten, terwijl ik naar het toilet ga?' Nu, dat was eigenlijk nergens voor nodig, aangezien het aantal diefstallen in wachtzalen behoorlijk laag ligt. Maar het voelde gewoon juist aan om dit te vragen.

'Ge kunt tegenwoordig niemand meer vertrouwen, ge kunt niet zeker genoeg zijn' zei ze met een voorzichtig stemmetje toen ik terugkwam en haar bedankte.

'Dat is waar' antwoordde ik, niet geheel waarheidsgetrouw. 'Maar aan u kan ik dat vragen. Gij ziet er echt betrouwbaar uit!'

Ze klaarde op, haar lichaamshouding ontvouwde zich van een bolletje naar iemand die plaats durft innemen. Een beetje toch. 'Oh, dank u meneer,' klonk het ietwat verlegen, maar ik ging er niet verder op in.

Al snel raakten we in gesprek over dat allerbelangrijkste der gespreksonderwerpen wanneer twee onbekenden aan de praat raken: het weer. Ze vertelde me dat ze de kou haat en eigenlijk haar winter op het strand in Australië wil doorbrengen.

Ik gaf toe dat ik ook meer hou van warmte dan van koude, mijn bloed is natuurlijk Spaans van origine…

Nu, wie me kent, weet dat ik best wel luid kan zijn. En we lachten, ik vermoed dat het aanstekelijk was. Een tweede dame stak voorzichtig haar hoofd door de deuropening, alsof ze eerst met eigen ogen wou vaststellen hoe de vork hier aan de steel zat.

'Oh, dat is hier gezellig' zei ze en we raakten ook met haar aan de praat. Ze blijkt een kleuterlerares op rust te zijn met een passie voor schrijven - hoe leuk is dat wel niet!

Nu, waarom deel ik dit verhaal met jou? Wel, ben je klaar? Hier komt het.

Momenteel ben ik vrijwilliger bij Co-Searching als actuaverantwoordelijke - ik hou het nieuws bij en informeer anderen hierover.

'Meer mensen belanden in de risicozone van een burn-out: ‘Dertigers hebben meer te maken met factoren die burn-out uitlokken’' kopt de Morgen.

En ja, inderdaad… dat voel ik in mijn lijf, jij misschien ook? Het vlammetje staat laag.

Te veel werk? Het foute werk? Stress? Misschien. Maar ik denk dit: ik denk dat we met zijn allen ferm eenzaam zijn. Wist je trouwens dat één van de factoren die er toe bijdraagt dat een ervaring traumatiserend is of niet, het gevoel is er alleen voor te staan?

Het gesprek in de wachtzaal deed me enorm deugd! En ik had het gevoel dat ook de twee dames zich laafden aan de authenticiteit van het gesprek en dat beetje positieve aandacht waaraan ik toestemming gegeven had, zuiver door hen erin voor te gaan.

'Vriendelijk zijn kost je niks' hoor je soms. Maar dat is niet waar!

Het kost je een flinke dosis moed in een wereld waarin we het gevoel hebben voorzichtig te moeten zijn, en denken anderen niet zomaar te kunnen vertrouwen. We lopen het gevaar dat onze vriendelijkheid afgestraft of zelfs misbruikt zal worden, of zo voelt het toch.

Nu, ik ben geen psycholoog, noch een dokter, maar vermoed dat veel van onze stressklachten en zelfs burn-out een pak milder zouden worden indien we meer aan den lijve zouden ondervinden dat de meeste mensen wel deugen. Ja, indien we meer authentiek en zelfs kwetsbaar zouden praten, face-to-face, en elkaar zelfs zouden aanraken - met consent, uiteraard. ;)

Je hoeft niet op te branden, zo lang je maar de kans krijgt je vuur te voeden met warm sociaal contact. En… soms kan je zelfs eens olie op het vuur gooien en al het enthousiasme dat je zo eigen was als kind loslaten op de wereld! :D

Zorg voor jezelf en bedankt om zo ver te lezen. Ik weet dat het een lange tekst was. <3

De kleine waarzegger

Een kleine waarzegger woont in de achterkamer van mijn geest - het is een heuse doemprofeet. En zie hem daar zitten, in zijn stoffige armstoel. Hij fluistert me steeds donkere voorspellingen toe, nippend van zijn glas bloedrode wijn.

‘Dreiging is nabij,’ weerklinkt het met een holle echo. ‘Gevaar loert aan de horizon. Het komt er aan!’

De woorden verdrinken in het geroezemoes van mijn drukke gedachten. Maar ze zijn daar, onder de oppervlakte. En ze houden me op het puntje van mijn stoel: iedere schaduw, ieder vleugje stress gaat een eigen leven leiden, als het monster onder je bed. En telkens denk ik, onbewust: ‘is dit het? Ben ik er geweest?’

Maar er is niets. Geen monster, geen dreigend einde…

Het kost me moeite, moeite te beseffen dat bijna elke stressbron een opgeblazen schaduw is die je eigenlijk zo doorprikt, ja, beseffen dat dit nu eenmaal is wat mijn geest doet. En het kost nóg meer moeite het gefluister te horen in de achterkamer, die voorspellingen van rampspoed die ongeveer net zo vanzelfsprekend lijken als het licht in je ogen of de lucht die je inademt.

Dat is voor mij leven met C-PTSS: samenwonen met een onheilsprofeet die wel eens een glaasje bloedrode wijn lust. Schol!


Bedankt om tot hier te lezen. <3

Je bent een verhaal. Ik ook. Da's dik oké!

Stories are the tapestry of our psyche

In vroeger tijden geloofde men dat de geest een theater was, een opvoering van een toneelstuk – en zij zaten er niet ver van. Ik voel dat de verhalen van anderen mijn binnenwereld terug op het rechte pad brengen wanneer die door elkaar geschud is. En ik merk dat het delen van mijn verhalen het toneelstuk vooruit duwt, transformeert zelfs.

Want kijk, onze binnenwereld is geweven uit verhalen, verhalen over onszelf, verhalen over de mensen rond ons heen en verhalen over de geschiedenis van onze wereld. Sommige verhalen zijn oorsprongsmythes, andere humoristische anekdotes, en weer andere hartroerend emotioneel drama waarin we verknoopt zitten.

En ja, ik hoor je nu misschien zeggen: is onze binnenwereld niet eigenlijk opgebouwd uit een onbevattelijk complex netwerk van neuronen, uit de estafetterace van synapsen die via lange axonen kruiselings in elkaar haken en vastberaden signalen (neurotransmitters) aan elkaar doorgeven?

Ach, de verhalen waaruit wij geweven zijn, en die wij zelf weven, zijn geen saaie dag in de biologieles. Haal gerust adem! Nee, zij zijn wat we in ons eigen hoofd horen, wat we voelen en hoe het toneelstuk van ons leven er voor ons uitziet. Het is onze binnenwereld, onze ervaring, hoe het voelt.

We hebben verhalen nodig, net zoals we elke dag een boterham met choco nodig hebben, of onze tas koffie. Op dezelfde manier wil je elke dag verhalen horen, en verhalen vertellen!

Het is pas recent dat ik echt gevoeld heb hoe heilzaam en versterkend het is om te luisteren naar wat iemand anders te vertellen heeft, wat zijn belevenissen en ervaringen zijn. En… om open te kunnen vertellen wat de jouwe zijn, wat je meemaakte en wat er op je lever ligt.

In vroeger tijden geloofde men dat de geest een theater was, een opvoering van een toneelstuk – en zij zaten er niet ver van…

Want hoewel wij als mens uiteraard veel verschillende zaken meemaken in ons leven, zal het de aandachtige toeschouwer opvallen dat er enkele rode draden lopen door het eigen leven, plotlijnen die zich als het ware steeds opnieuw herhalen in kleine variaties van hetzelfde.

Door ons verhaal op te voeren voor anderen, nee, door het script te delen met een luisterend oor, worden we ons beetje bij beetje bewust van de rol die we op ons genomen hebben in het leven. Het geeft ons de kans te goochelen met de opvoering, het allemaal eens op een andere manier invullen.

Bijvoorbeeld, afhankelijk van hoe je het brengt, kunnen dezelfde gebeurtenissen ernstig of eerder licht zijn, hopeloos of een kans voor groei.

En de beste verhalen zijn onaf, nog gaande, een avontuur aan de horizon - net als dit blogbericht. ;)

Vervelende taakjes de moeite maken - walgelijk, toch?

Je hoeft vervelende taakjes niet leuk te vinden. In feite: laat het je storen. Erger je!

Máár, sta waar mogelijk ook even stil bij hoe deze activiteit je helpt of verrijkt. Koppel ze aan je leven, aan je ervaring voor héél eventjes maar.

Bijvoorbeeld. Gisteren ruimde ik opgeknabbelde kak op. De hond had de kattenbak geplunderd, en zodoende zichzelf van een geurig maaltje voorzien.

Ik vond dat walgelijk! Nog steeds. Ik moet bijna kokhalzen terwijl ik dit schrijf. En ik vond het oneerlijk. Moest ik dit nu opruimen? Bah! Waarom? En ik ging net mijn tanden poetsen, verdomme!

Máár het was ook een ideale gelegenheid om een meditatietechniek te oefenen, een techniek die je in staat stelt om de impact van onprettige gewaarwordingen zoals walging af te remmen.

En er was sowieso niks meer aan te doen, de vieze daad was al geschied. Dus het opruimen deed ik voor een net huis. En om mezelf een schouderklopje te kunnen geven dat ik dit toch maar gedaan had.

Goed, goed, ik begrijp dat jij dit vast bizar vindt. En da’s ok. Dit is namelijk hoe ik deze vervelende ervaring verrijk. Jij vult het best voor jezelf in hoe jij lastige taakjes voor jezelf kan verrijken.

Mijn laatste tip is: geef aandacht aan wat je ervan leert, het voordeel dat het je geeft of waar dit toe bijdraagt. Belangrijk is dat je het koppelt aan wat voor jou waardevol voelt.

En ja, daarna mag je je naar hartenlust ergeren. Want vervelend blijft vervelend. Ik ga dat niet verbloemen. ;)

𝗠𝗶𝘀𝘃𝗲𝗿𝘀𝘁𝗮𝗻𝗱𝗲𝗻

Het valt me op hoe vaak wij elkaar verkeerd begrijpen, vooral wanneer we net wel denken goed door te hebben wat de ander wil zeggen.

Een persoonlijk voorbeeld.

𝗥𝗲𝗰𝗲𝗻𝘁 𝗯𝗼𝘂𝘄𝗱𝗲 𝗶𝗸 𝗺𝗲𝗲 𝗮𝗮𝗻 𝗲𝗲𝗻 𝘄𝗮𝗻𝗱𝗲𝗹𝘄𝗼𝗿𝗸𝘀𝗵𝗼𝗽. 𝗜𝗸 𝗱𝗮𝗰𝗵𝘁 𝗵𝗲𝘁 𝗰𝗼𝗻𝗰𝗲𝗽𝘁 𝘂𝗶𝘁, 𝗶𝗲𝗺𝗮𝗻𝗱 𝗮𝗻𝗱𝗲𝗿𝘀 𝘃𝗲𝗿𝘇𝗼𝗿𝗴𝗱𝗲 𝗱𝗲 𝗽𝗹𝗮𝗻𝗻𝗶𝗻𝗴 𝗲𝗻 𝗻𝗼𝗴 𝗶𝗲𝗺𝗮𝗻𝗱 𝗱𝗲 𝘂𝗶𝘁𝘃𝗼𝗲𝗿𝗶𝗻𝗴. 𝗢𝗻𝘇𝗲 𝗰𝗼𝗺𝗺𝘂𝗻𝗶𝗰𝗮𝘁𝗶𝗲 𝘄𝗮𝘀 𝗯𝗲𝗵𝗼𝗼𝗿𝗹𝗶𝗷𝗸 𝗼𝗽𝗲𝗻, 𝗺𝗮𝗮𝗿 𝘁𝗼𝗰𝗵 𝗯𝗹𝗲𝗲𝗸 𝗮𝗰𝗵𝘁𝗲𝗿𝗮𝗳 𝗱𝗮𝘁 𝘄𝗲 𝗮𝗹𝗹𝗲 𝗱𝗿𝗶𝗲 𝗲𝗲𝗻 𝗮𝗻𝗱𝗲𝗿 𝗶𝗱𝗲𝗲 𝗵𝗮𝗱𝗱𝗲𝗻 𝘃𝗮𝗻 𝗵𝗼𝗲 𝗱𝗲 𝘃𝗼𝗿𝗸 𝗮𝗮𝗻 𝗱𝗲 𝘀𝘁𝗲𝗲𝗹 𝘇𝗮𝘁.

Ik, bijvoorbeeld, was vooral één van mijn vele ideeën aan het uitgooien - want dat is wat ik doe als ik me nuttig wil maken: ideeën geven, brainstormen, 'sparren'. Da's mijn comfort zone.

De andere persoon dacht dat ík de drijvende kracht was, en dat zij mij kon volgen bij de uitvoering. Ze viel dan ook uit de lucht toen bleek dat ik niet van plan was een project te trekken, laat staan uit te voeren.

En de derde persoon dacht blijkbaar van het begin af aan dat ik een ondersteunende rol zou hebben terwijl de tweede persoon uitvoerde.

We hadden elkaar totaal niet goed begrepen. En da's oké!

𝗜𝗸 𝗱𝗲𝗻𝗸 𝗱𝗮𝘁 𝗺𝗲𝗻𝘀𝗲𝗻 𝗲𝗹𝗸𝗮𝗮𝗿 𝘃𝗮𝗮𝗸 𝘃𝗲𝗿𝗸𝗲𝗲𝗿𝗱 𝗯𝗲𝗴𝗿𝗶𝗷𝗽𝗲𝗻, 𝗺𝗮𝗮𝗿 𝘄𝗲 𝘀𝘁𝗮𝗮𝗻 𝗲𝗿 𝘀𝗶𝗺𝗽𝗲𝗹𝘄𝗲𝗴 𝗻𝗶𝗲𝘁 𝗯𝗶𝗷 𝘀𝘁𝗶𝗹 𝘇𝗼 𝗹𝗮𝗻𝗴 𝗱𝗮𝘁 𝗲𝗿 𝗻𝗶𝗸𝘀 '𝗯𝗼𝘁𝘀𝘁', 𝘇𝗼 𝗹𝗮𝗻𝗴 𝗱𝗲 𝗺𝗶𝘀𝘃𝗲𝗿𝘀𝘁𝗮𝗻𝗱𝗲𝗻 𝗻𝗶𝗲𝘁 𝘃𝗼𝗼𝗿 𝗴𝗿𝗼𝘁𝗲 𝗰𝗼𝗻𝗳𝗹𝗶𝗰𝘁𝗲𝗻 𝗼𝗳 𝗽𝗿𝗼𝗯𝗹𝗲𝗺𝗲𝗻 𝘇𝗼𝗿𝗴𝗲𝗻. 𝗪𝗲 𝗺𝗲𝗿𝗸𝗲𝗻 𝗱𝗲 𝘀𝘁𝗼𝗿𝗶𝗻𝗴 𝗻𝗶𝗲𝘁 𝗼𝗽.

Of misschien is dit slechts mijn visie - spreek me gerust tegen wanneer je het anders ziet. Want zo verminder je de storing: door te praten over wat je bedoelt, door een dialoog aan te gaan en te checken wat de ander wil zeggen.

Het is trouwens ook niet zo gek dat we elkaar vaak niet goed begrijpen. Want sta hier eens bij stil.

Wij leren wat woorden willen zeggen van elkaar: van onze vrienden, onze ouders en het internet. En natuurlijk op school. Zij geven ons de puzzelstukjes. Want woorden zijn puzzelstukjes die in elkaar klikken. En iedereen is het er min of meer over eens hoe die in elkaar klikken. Het laat ons toe met elkaar te praten.

Stel dat ik zeg: 𝘥𝘦 𝘬𝘢𝘵 𝘻𝘪𝘵 𝘰𝘱 𝘩𝘦𝘵 𝘢𝘢𝘯𝘳𝘦𝘤𝘩𝘵 𝘦𝘯 𝘥𝘢𝘵 𝘮𝘢𝘢𝘬𝘵 𝘮𝘪𝘫 𝘣𝘰𝘰𝘴.

𝗡𝘂 𝗵𝗲𝗯 𝗷𝗶𝗷 𝗲𝗲𝗻 𝗮𝗮𝗿𝗱𝗶𝗴 𝗶𝗱𝗲𝗲 𝘃𝗮𝗻 𝘄𝗮𝘁 𝗲𝗿 𝗴𝗮𝗮𝗻𝗱𝗲 𝗶𝘀, 𝗼𝗺𝗱𝗮𝘁 𝗷𝗲 𝗴𝗲𝗹𝗲𝗲𝗿𝗱 𝗵𝗲𝗯𝘁 𝗵𝗼𝗲 𝗱𝗶𝗲 𝘄𝗼𝗼𝗿𝗱𝗲𝗻 𝘀𝗮𝗺𝗲𝗻 𝗽𝗮𝘀𝘀𝗲𝗻, 𝗲𝗻 𝗼𝗺𝗱𝗮𝘁 𝗷𝗲 𝗷𝗲 𝗲𝗲𝗻 𝗯𝗲𝗲𝗹𝗱 𝗸𝗮𝗻 𝘃𝗼𝗿𝗺𝗲𝗻 𝘃𝗮𝗻 𝘄𝗮𝘁 𝗯𝗶𝗷𝘃𝗼𝗼𝗿𝗯𝗲𝗲𝗹𝗱 𝗲𝗲𝗻 𝗸𝗮𝘁 𝗶𝘀. 𝗝𝗲 𝘄𝗲𝗲𝘁 𝘄𝗮𝘁 𝗱𝗮𝘁 𝘄𝗼𝗼𝗿𝗱 𝘄𝗶𝗹 𝘇𝗲𝗴𝗴𝗲𝗻. 𝗢𝗳 𝗱𝗮𝘁 𝗱𝗲𝗻𝗸 𝗷𝗲 𝘁𝗼𝗰𝗵.

Want hier wordt het 𝘵𝘳𝘪𝘤𝘬𝘺. Hoewel we allemaal geleerd hebben dat een kat zo'n pluizig beest met vier poten is dat blaast en spint, is de kat waar je aan denkt wanneer ik 'kat' zeg vast niet hetzelfde. Zo denk ik spontaan aan mijn rost-met-witte kater, en misschien denkt mijn vriendin aan haar zwarte kat.

Hoe woorden ingevuld zijn is erg persoonlijk. Het is alsof we de puzzelstukjes inkleuren met onze levenservaring, met wat we meegemaakt hebben - met onze herinneringen, zeker als die emotioneel geladen zijn.

En daar wordt het nog veel 𝘵𝘳𝘪𝘤𝘬𝘪𝘦𝘳.

Herinner je je nog dat ik zei dat het me boos maakt, dat de kat op het aanrecht zit?

𝗪𝗲𝗹, 𝗱𝗲 𝗸𝗮𝗻𝘀 𝗶𝘀 𝗴𝗿𝗼𝗼𝘁 𝗱𝗮𝘁 𝗷𝗲 𝗶𝗻 𝗷𝗲 𝗵𝗼𝗼𝗳𝗱 𝗲𝗲𝗻 𝗸𝗹𝗲𝗶𝗻 𝘃𝗲𝗿𝗵𝗮𝗮𝗹𝘁𝗷𝗲 𝗵𝗮𝗱 𝗴𝗲𝗺𝗮𝗮𝗸𝘁 𝗼𝘃𝗲𝗿 𝗵𝗼𝗲 𝗵𝗲𝘁 𝗸𝗼𝗺𝘁 𝗱𝗮𝘁 𝗶𝗸 𝗯𝗼𝗼𝘀 𝘄𝗼𝗿𝗱 𝘄𝗮𝗻𝗻𝗲𝗲𝗿 𝗱𝗮𝘁 𝗯𝗲𝗲𝘀𝘁𝗷𝗲 𝗼𝗽 𝗵𝗲𝘁 𝗮𝗮𝗻𝗿𝗲𝗰𝗵𝘁 𝗸𝗿𝘂𝗶𝗽𝘁.

Misschien dacht je dat ik het onhygiënisch vind. Of dat ik graag heb dat de regels gevolgd worden. De kans is groot dat je een beeld vormt van mijn woede op basis van jouw ervaring - maar mensen verschillen. Zeker wanneer het gaat over emoties en motivatie, is het makkelijk te missen wat er leeft bij de ander.

Of misschien zat die kat in jouw fantasie aan haar gat te likken, en was dat het dat me kwaad maakte.

Of misschien iets totaal anders… en da's net mijn hele punt: het is zo bijzonder moeilijk elkaar goed te begrijpen. En da's oké, maar wel belangrijk om bij stil te staan.

En misschien, heel misschien, is het ook een goed idee eens te dubbelchecken bij de ander hoe die jouw woorden interpreteert.

Misschien. ;)

Jezelf aanvaarden doe je… zo?

Mezelf aanvaarden is iets dat ik altijd al moeilijk gevonden heb. Op emotioneel vlak, maar ook op praktisch vlak. Hoe the f*ck doe je dat? 

Want letterlijk tegen mezelf zeggen ‘ik aanvaard je’ schijnt niet zoveel uit te halen, noch positieve affirmaties formuleren over hoe goed ik het wel niet doe – want daar geloof ik geen zak van,
ergens in een niet-zo-stil hoekje van mijn geest.

Gisteren ontdekte ik hoe het wel werkt. Het gaat over een shift van wat je 𝘢𝘢𝘯 iets gaat doen, naar wat je er 𝘮𝘦𝘦 gaat doen. Abstract en obscuur, ik weet het. Daarom even een voorbeeld.

Dolend door mijn geest botste ik gisteren op enkele gitzwarte gedachten, gedachten zo donker dat ik hun aanwezigheid niet kon verdragen. Het viel me op dat telkens ik die gedachten aanraakte, mijn aandacht weer afketste en weg stuiterde als een springbal.

Eén keer, twee keer, drie keer. Nu stuiterde ik naar de jeuk op mijn neus. Dan vroeg ik me af wat otters eten. En tot slot voelde ik de druk in mijn voorhoofd.

‘Oké, oké goed’ zei ik tegen mezelf, en ik sprong met mijn aandacht naar de plek in mijn lichaam vanwaar al die weerstand kwam. Zoals eerder ketste het af, en als een kind riep ik: ‘nog een keer! Yes! Wiiiii!’ En hopla, ik deed dit nog drie keer.

In mijn geest was dit beschermingsmechanisme een soort mentale waterglijbaan geworden. Het was leuk! En al doende vond ik vrede met die gedachten. Ze zijn er nog steeds, ergens. Maar ik vond er vrede mee.

Toen ik uitgespeeld was met mijn mentale glijbaan, keek ik wat rustiger naar de weerstand. Het viel me op dat telkens ik raakte aan één kwetsbaar deeltje van mijn lichaam, er een reactie volgde op een andere plek. (Je moet weten: emoties zitten ook in je lichaam, niet louter in je geest.)

Bekken leidt tot druk in mijn solar plexus, solar plexus leidt tot druk in mijn voorhoofd, voorhoofd tot gespannen schouders, enzovoort. Spontaan kwam het beeld van een xylofoon in me op, mijn lichaam als xylofoon.

Hoe interessant! Als ik hier op let, gebeurt dat, als ik daar op let krijg je die klank. Wat een muziek kan ik wel niet maken met mezelf! Geweldig!

En ook dit gaf rust en vrede. De lichamelijke reacties zijn er nog steeds. Schouders, hoofd, plexus en bekken. Maar ik heb er vrede mee.

Hopelijk helpt dit relaas ook jou om iets meer vrede te vinden met jezelf, en, wie weet, om jezelf te aanvaarden. ❤️

Wie je bent… voor je koffie

 De ochtend is misschien wel jouw ideale moment om aan jezelf te werken, zeker als je vast zit in jezelf.

En gelukkig hoef je daar geen ochtendmens voor te zijn – wel integendeel.

De kracht van aan jezelf te werken in de morgen, bestaat er uit dat je geest enerzijds nog niet opgevuld is met het ruis van de dag, de dagelijkse to-do’s en andere afleidingen.

Je geest zit nog niet vol met vandaag. Wat speelt is puur jezelf. Ook dit ben jij.

En anderzijds hebben je emoties en impulsen nog min of meer vrij spel – je mentale computer is nog niet volledig opgestart, je kan moeilijker op de rem staan en je gedragen zoals ‘het hoort’.

'Niet voor de koffie' - iemand?

Emoties, verlangens, zorgen en frustraties vloeien zoveel vrijer, en da’s een goede zaak, toch bij sommige mensen. Ook bij mij.

Want zo krijg je een eerlijk beeld van waar je nu staat. Een hard beeld misschien. Maar een eerlijk beeld.

En met minder remmingen, is het ook gemakkelijker om vooruit te peddelen, groei te bewerkstelligen.

Een beetje toch, voor de dag je volledig overspoelt in al zijn drukke glorie, en de rotsen op het strand een vage herinnering worden. Aanwezig, maar onzichtbaar.

𝗢𝗻𝘁𝗵𝗲𝗰𝗵𝘁𝗶𝗻𝗴

'Onthechting, da's het opgeven van alle verlangen, toch?'

Lang heb ik dit concept verkeerd begrepen. En vermoedelijk begrijp ik het nog steeds niet helemaal.

Onthechting is alsof je met je geest in een luchtbalon stapt en opstijgt. Je neemt afstand van je leven en je dagdagelijkse beslommeringen. Hoog en veilig.

En wat een mooi uitzicht heb je daar tussen de wolken in je luchtballon!

Auto's zijn klein, bijtende honden geen dreiging en de wind draagt je op vleugels van vrijheid. Ver van de grond doet de wereld je niet zoveel pijn meer.

En daar zat mijn misbegrip!

Onthechting is geen vlucht. Het is niet het uitdoven van je levensvlam, je Wil, enkel en alleen opdat je je niet meer zou verbranden aan je eigen passie.

Nee, als je iets kent van luchtballonnen, dan weet je dat je de vlam gewoon met je meeneemt - want waar moet de warme lucht anders vandaan komen die je omhoog trekt?

Wanneer je onthecht bent neem je afstand, maar je bent nog steeds verbonden met de wereld, met het leven.

'Zeg Bojan' hoor ik je nu opmerken, 'je blijft maar uitleggen wat onthechting niet is - wat is het dan wél?'

Geduld mijn beste lezer, ik kom er net toe. Je hoeft niet langer te wachten.

Onthechting is volgens mij het vermogen om je evenwicht te hervinden wanneer dingen anders uitdraaien dan je verwacht had.

Je houdt niet vast aan één bepaalde uitkomst die 'moet' gebeuren, of 'niet mag' voorvallen. De rivier stoomt. De wereld vergaat niet wanneer jij je zin niet krijgt, of wanneer je grootste angst waar wordt.

Dat besef. Dat is volgens mij onthechting. Oké zijn met verandering van zaken die belangrijk voor ons voelen.

Uiteraard verlang je nog steeds. Uiteraard voel je nog steeds emoties. Je bent een mens van vlees en bloed! Maar je kan je tocht onbezwaard verderzetten nadat je die verlangens of emoties tegenkwam.

Kijk. Een banaal voorbeeld uit mijn leven. Niks dramatisch, maar gisteren was ik totaal niet onthecht.

Ik ging naar de HUBO om isolatiemateriaal - vijf grote platen, onmogelijk te vervoeren met de fiets. Dus liet ik mijn fiets achter, ging te voet terug naar huis en sleurde er op los. Oef!

Ik had mijn vriendin gevraagd een afspraak van die middag met een half uur te verzetten. Oh, wat was ik gehecht aan dit idee! Na de afspraak zou ik de hele middag gamen. En wat was ik moe…

Maar ze had me verkeerd begrepen en de afspraak uitgesteld met een uur, 30 minuten later dan het plannetje in mijn hoofd. En dat maakte me zo geërgerd en prikkelbaar.

Waarom?

De wereld vergaat niet als je 30 minuten minder kan gamen. Je kan wel teleurgesteld zijn en graag willen dat het anders was, maar eenmaal die emoties weggesmolten zijn pas je je aan aan de verandering. Dat is onthechting.

Je laat het los, je bent licht en vrij en zweeft tussen de wolken.

Hoe anderen in je voortleven (en waarom jij niet helemaal bestaat)

Net zoals je de puntneus van je vader hebt en de lach van je moeder, de krullen van je grootmoeder en de kromme tenen van je grootvader, net zo zijn je trekjes iets dat je meekrijgt van anderen. Vaak je ouders.

Denk aan je karakter, je manier van denken en reageren, hoe je omgaat met succes en tegenslagen, hoe je vriendschappen en relaties aangaat en nog zo veel meer. Anderen tonen het je voor hoe het moet en jij neemt de verschillende stukjes in je op, maakt ze je eigen en spendeert dan een groot deel van je leven aan het gladstrijken van botsingen tussen die stukjes.

 

Het is iets dat je trouwens blijft doen, als mens. Stukjes van anderen in je opnemen en je eigen maken. Let er maar eens op hoe koppels die al een tijdje samen zijn vaak op dezelfde manier spreken en dezelfde trekjes hebben. Of die ene rare handshake in je vriendengroep. Of dat ene heikele onderwerp op het werk waar niemand over spreekt, waarvan niemand zegt dat het taboe is, maar iedereen weet.

Ook dit is wat er gebeurt wanneer je van iemand leert, wanneer iemand je voordoet hoe je je veters knoopt, hoe je praat met meisjes of een tabel maakt in Excel. Het is een gedragspatroon van een ander dat je intentioneel overneemt.

 

Het stopt niet. En da’s oké.

 

Bovendien ben je je er niet van bewust dat je dit doet. Eenmaal je er op begint te letten valt het echter op. Je kan zien van wie je het hebt, op wie je lijkt en zelfs met wiens stem je spreekt. Dit is wat het wil zeggen wanneer iemand ‘in jou verder leeft’, zelfs als ze al overleden is.

Volgens mij is dit eveneens waarom ‘jij’ niet bestaat, maar toch zal voortleven. En het is de beste manier die we hebben om die mensen te eren die niet langer in ons leven zijn, om wat voor reden dan ook. (Het is zelfs van toepassing op vorige versies van mensen die nog steeds in ons leven zijn.) 

We eren ze door stil te staan bij wat van hen er in ons zit, er in anderen zit, het verschil dat zij gemaakt hebben voor mensen. Wees je bewust dat je een beetje je moeder bent wanneer je je schoenen knoopt, voel hoe je zorgzaamheid naar anderen toe eigenlijk de hare is, begrijp dat je vluchtgedrag haar reflex is. En wees er dankbaar voor.

Want net zoals je een persoon graag ziet, met al zijn goede en slechte kanten, net zo kan je de persoon eren met al zijn goede en slechte kanten wanneer die in jou verderleeft. Door erbij stil te staan en dankbaar te zijn.

𝗗𝘂𝗿𝗳 𝗷𝗲 𝘁𝗲 𝘃𝗲𝗿𝘃𝗲𝗹𝗲𝗻 🥱

Verveling is bijzonder interessant. Interessant omdat het eigenlijk de poortwachter is van wat jou echt drijft, je missie in het leven, datgene waarvoor je vuur brandt. 🔥

Verveling is je geest die je zegt dat je niet aan het doen bent wat jou vervult. Dat je stimulatie nodig hebt, iets leuk, iets opwindend, iets van betekenis.

Het probleem vandaag de dag is dat we verveling toedekken met afleiding. Afleiding door te werken en productief te zijn, zeker.
Maar misschien nog wel zo veel meer door naar een scherm te grijpen, een serie te kijken, te doomscrollen, lachen met memes, even weg zijn met een TikTok. 📱

We lopen weg van ons gevoel van verveling, we verdragen het bijna niet om ons te vervelen. En da's oh-zo-jammer, want verveling is de poortwachter van je innerlijke vuur.

Wanneer je bij je verveling blijft, ze doorvoelt en niet toegeeft aan de onprettige impuls om jezelf af te leiden, gebeurt er iets heel gek.

Je krijgt inspiratie! <3

Je wordt creatief! 🌟

Je krijgt plots de meest wilde ideëen! 😁

Eerlijk, mijn beste, meest inzichtelijke momenten werden geboren uit sessies van intense verveling. Zo verzon ik ooit een hele fantasy wereld tijdens de les wetenschapsfilosofie - het meest droge, oersaaie vak van de hele opleiding, in mijn bescheiden mening.

Hetzelfde geldt trouwens ook voor haar broertje: saaiheid. Ook daar smeult je vlam. Want wanneer je iets saai vindt, is dat net bijzonder interessant, omdat het je iets leert over jezelf.

Het leert je wat het verkeerde pad voor jou is. Het leert je dat dit niet het soort dingen zijn waarvoor je vuur brandt. 🔥

En het gekke is, het leert je ook waar je vuur wél brandt, door in de tegenovergestelde richting te kijken.

Bijvoorbeeld. Stel dat repetitieve administratieve taken oersaai voor je zijn. Onderzoek dan wat er precies saai is. In mijn geval is het hoe repetitief ze zijn. Altijd maar hetzelfde

Dus, waar brandt mijn vuur dan waarschijnlijk? In de afwisseling! In nieuwe dingen doen en leren. :D

Durf je te vervelen. <3

Naar aanleiding van de veroordeling van DvL

Hoe goed het ook voelt wanneer iemand gestraft wordt voor zijn morele (en legale) overtredingen, m.i. maakt dat de wereld geen betere plek.

En daarmee bedoel ik niet de straf op zich, want er zit waarde in regels en consequenties voor het overtreden daarvan, vreemd als dat ook moge klinken komende uit mijn mond.

Wat ik bedoel zijn de retributieve sentimenten waarop de bestraffing gestoeld is. Of in mensentaal: het gevoel van wraak en genoegdoening wanneer de slechterik eindelijk krijgt wat hij verdient.

Want dit is een zorg die mensen vaak hebben: wie iets mis doet, moet gestraft worden. Het zit zelfs ingeslepen in ons systeem. Wist je bijvoorbeeld dat bestraffing - als doel op zich - één van de drie bestaansredenen is van een gevangenis? (De andere twee zijn: een afschrikeffect voor overtreders en herintegratie in de samenleving.)

Wanneer overtreding onbestraft blijft, voelt dat intuïtief verkeerd aan voor ons. Er is zelfs een woord voor: straffeloosheid. Maar in mijn ogen is dit niet meer dan een verfijnde variant van iemand willen terugslaan wanneer je geslagen wordt.

Het maakt de wereld geen betere plek.

En dan heb ik het nog niet eens gehad over de verkneukeling wanneer iemand van 'het andere kamp' tegen de lamp loopt. Maar da's voor een andere keer. Wel is het belangrijk even stil te staan bij wat emoties in feite doen, fenomenologisch gezien.

Ze geven ons informatie, en ze proberen ons te motiveren tot bepaald gedrag. Het is altijd een goed idee om te kijken naar wat emoties ons zeggen. Ze leren ons iets over onszelf, onze noden en de situatie. Da's belangrijke informatie om mee te hebben.

Het is eveneens altijd een goed idee om eerst kritisch te kijken naar het gedrag waartoe ze ons proberen aan te zetten, want dat gedrag is een short cut, een reflex. Een snelle oplossing van ons lichaam om tot actie over te gaan, een oplossing die wel eens de bal mist. Dit is m.i. het geval bij onze nood aan straffen te willen uitdelen.

Terloops, één van de redenen waarom mensen soms moeite hebben met emoties (zowel bij zichzelf als bij anderen) is omdat ze de klemtoon te veel leggen op het gedrag. Ze zien waar een emotie je toe aanzet en keuren dat af, maar gooien al doende ook de bron van informatie en motivatie weg.

Dus laten we de wereld een betere plek maken door te luisteren naar onze emoties, zonder ons door hun impulsen te laten overheersen.

Take care! <3